24 września, 2026

Metoda kaizen w życiu codziennym: jak zacząłem biegać, choć nie lubię biegać

Jeśli kiedykolwiek postanowiłeś, że od jutra zaczynasz - biegać, ćwiczyć, pisać, cokolwiek - i po kilku dniach było po wszystkim, ten tekst jest o tym. Nie o tym, jak się zmotywować. O tym, dlaczego moje pierwsze podejście do biegania skończyło się po czterech dniach, a drugie trwa do dziś, mimo że nie lubię biegać.

Kaizen to japońskie słowo, które oznacza mniej więcej "ciągłe doskonalenie". W praktyce sprowadza się do jednej zasady: robić małe kroki, ale regularnie. Tak małe, że nie da się ich nie zrobić. Brzmi banalnie. Mnie zajęło trzy lata, żeby zrozumieć, co to znaczy naprawdę.

Lanzarote, grudzień 2020: za dużo, za szybko

Wróćmy do roku 2020, a w zasadzie do jego końcówki, bo do 27 grudnia. Już praktycznie jedną nogą w nowym roku.

Wyjazd był całkowicie zawodowy - jechałem na nagrania campu serwisowego. Początkowo miałem być dwa tygodnie, bo tyle miał trwać camp. Sprawa urosła jednak do czegoś większego, trochę też prywatnego. Pierwszy miesiąc spędziliśmy na Fuerteventurze, gdzie odbywały się nagrania. Drugą część spędziłem na Lanzarote. Łącznie byłem na Kanarach dwa miesiące, w środku covidu, po prostu za granicą. Był to dość niezapomniany wyjazd, który nauczył mnie wielu rzeczy - ale to osobna historia.

Miałem wtedy taki epizod, że bardzo chciałem biegać rano. Nie wiedziałem, jak do tego podejść. Mieszkałem bardzo blisko plaży w Arrecife, w pięknym miejscu, więc postanowiłem: chcę biegać. I chcę biegać dużo, cały czas.

Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że jest coś takiego jak metoda małych kroków.

Moje początki wyglądały tak, że w tych pięknych warunkach biegałem za dużo. Po czterech dniach biegania po siedem kilometrów nie miałem ochoty biegać regularnie. To było tak duże przeciążenie, tak duża ilość bodźców, że porzuciłem bieganie.

Na rok. A jak się później okazało - na dłużej.

Patrząc na to z dzisiejszej perspektywy, widzę dokładnie, co poszło nie tak. Nie chodziło o brak motywacji - motywacji miałem aż nadto, byłem w pięknym miejscu, chciałem. Chodziło o to, że wszystko postawiłem na maksimum od pierwszego dnia. Siedem kilometrów, codziennie, od zera. Ciało nie nadążało, głowa nie nadążała, a każdy kolejny dzień był trudniejszy zamiast łatwiejszy. Kiedy coś jest coraz trudniejsze, w końcu przestajesz to robić. I to nie jest słabość charakteru. To jest matematyka.

Podcast, książka i ktoś, kto biegał obok

O kaizen dowiedziałem się z jakiegoś podcastu. Później kupiłem książkę. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie.

Ale sama książka nie wystarczyła. Wiedziałem już, na czym polega metoda małych kroków, potrafiłem ją wytłumaczyć - i nadal nie biegałem. Wiedza leżała w głowie i nic z niej nie wynikało.

Zadziałało co innego. Dostrzegłem, że ktoś z mojego otoczenia po prostu biega. Codziennie, od poniedziałku do piątku. Ale bardzo mało - półtora, dwa kilometry. Bez planu treningowego, bez przygotowań do maratonu, bez wielkiego celu. Po prostu wychodzi i biega swoje dwa kilometry, a potem wraca i zajmuje się swoim dniem.

I połączyłem kropki. Skoro ta osoba robi po półtora-dwa kilometry i to działa, to ja też mogę to uskutecznić. Po prostu wziąłem to do siebie.

Mam wrażenie, że doświadczenia z osobami z życia, którymi można się inspirować, dają realne przełożenie: to działa, więc da się to wdrożyć. Sama książka czasem nie wystarczy. Ktoś obok, kto pokaże - przynajmniej w moim doświadczeniu tak jest. Nie wiem, czy ktoś inny tak ma.

Książka mówi "małe kroki działają". Osoba obok pokazuje, jak wyglądają małe kroki w praktyce: dwa kilometry, pięć dni w tygodniu, przez lata. To jest różnica między teorią a dowodem.

Powrót: 15 minut i nic więcej

Wróciłem do biegania po dwóch i pół, może trzech latach, mniej więcej w 2023 roku.

Był taki moment, kiedy biegłem, że powiedziałem sobie: zaczynam od minimum. Obrałem sobie 15 minut biegu i nic więcej. Po prostu wracam - podkreślam: wracam - i to daje mi poczucie, że jest zrobione.

To "nic więcej" jest w tym zdaniu najważniejsze. Za pierwszym razem, na Lanzarote, chciałem biegać dużo. Teraz chciałem tylko wrócić i mieć to zrobione. Piętnaście minut to nie jest trening. To jest odhaczenie. Ale odhaczone piętnaście minut dzień po dniu buduje coś, czego siedem kilometrów raz na jakiś czas nie zbuduje nigdy - nawyk.

Nagle się okazało, że można.

Co się zmieniło

Zmieniło się o wiele więcej niż bieganie.

Lepiej się czuję rano. Mam nawyk wstawania. Buduję dyscyplinę. Jestem pewien siebie.

I mam wrażenie, że poprawiła się moja relacja z samym sobą, bo jestem w tym konsekwentny i dowożę. Biegam do dzisiaj, od kilku lat. Odpuszczam tylko wtedy, gdy dopadnie mnie choroba albo mam za sobą nieprzespaną noc. Jeśli jestem zdrowy i wyspany, zawsze biegam. Nie potrafię już nie biegać.

To ostatnie brzmi może górnolotnie, ale chodzi o coś bardzo prostego. Kiedy codziennie obiecujesz sobie coś małego i codziennie to robisz, zaczynasz sobie ufać. Wiesz, że jak powiesz "zrobię", to zrobisz. A to przenosi się na wszystko inne.

Dziś biegam po 20 minut, zazwyczaj wychodzi z tego dwa, dwa i pół kilometra. Jeśli czuję, że potrzebuję więcej, robię więcej. Jeśli nie miałem trzech dni, bo był wyjazd zawodowy i nie było kiedy, i realnie czuję, że już potrzebuję pobiegać - pobiegnę pięć. Raz w miesiącu albo raz na kilka miesięcy robię mocny wysiłek: 10 kilometrów.

Ale bazą jest 20 minut. Minimum, które jest zrobione. Dłuższe biegi to dodatek, nie zobowiązanie. Nie muszę ich robić, żeby dzień się liczył. I właśnie dlatego mogę je robić - bo nie ma presji.

Kaizen przekładam też na inne obszary życia. Między innymi chcę teraz pisać codziennie - i dlatego powstaje ten tekst.

Jak to przełożyć na siebie

Nie jestem trenerem ani ekspertem od nawyków. Mogę tylko powiedzieć, co u mnie zadziałało - i czego zabrakło za pierwszym razem.

Zacznij od pięciu minut. Jeśli 15 to za dużo, niech będzie pięć. Chodzi o to, żeby dowieźć chociaż te pięć. Na Lanzarote zacząłem od siedmiu kilometrów i wytrzymałem cztery dni. Za drugim razem zacząłem od piętnastu minut i trwa to do dziś. Liczba na starcie ma znaczenie - im mniejsza, tym lepiej.

Zostaw buty przed wyjściem. Tak, żeby były na wierzchu. Żeby pierwsza rzecz, którą robisz, była już przygotowana. Rano nie ma miejsca na decyzje. Jeśli buty są w szafie, to jest jedna decyzja więcej do podjęcia, a każda decyzja rano to okazja, żeby odpuścić.

Jeśli nie chcesz biegać, wyjdź na pięć minut. Tylko wyjdź. Na początku sam moment ubrania butów i wyjścia z domu to jest ta rzecz, którą budujesz. Bieg przyjdzie potem. Nawyk nie zaczyna się od biegania. Zaczyna się od wyjścia z domu w butach do biegania.

Ustal minimum i trzymaj się go. U mnie było to 15 minut od poniedziałku do piątku. Nie liczy się, ile przebiegłeś. Liczy się, że jest zrobione. Jeśli któregoś dnia masz siłę na więcej - zrób więcej. Ale minimum jest tym, co się liczy, i ono ma być tak małe, żeby nie było wymówki.

Znajdź kogoś, kto to robi. Książka daje wiedzę. Osoba obok daje dowód, że to działa. U mnie zadziałało dopiero to drugie. Nie musisz z tą osobą biegać. Wystarczy, że widzisz, że ona to robi, że to jest normalne i że nie potrzeba do tego niczego nadzwyczajnego.

Nie lubię biegać

Refleksja na koniec jest taka: ja specjalnie nie lubię biegać.

Nie czekam na to rano. Nie mam z tego euforii. Gdyby ktoś mi powiedział, że mogę mieć te same efekty bez biegania, pewnie bym się zgodził.

Ale ten nawyk dał mi determinację, żeby dbać o siebie, o swoje ciało. Nie chciałbym nigdy z tego rezygnować, bo zyskuję ciało i głowę, i widzę same plusy.

I to jest chyba najważniejsza rzecz, jakiej nauczył mnie kaizen: nie musisz kochać tego, co robisz codziennie. Musisz to tylko robić. Wystarczająco mało, żeby dało się zrobić, i wystarczająco regularnie, żeby coś z tego wyszło.

Wiem, że to potężna technika i chcę ją uskuteczniać. Ten tekst pisałem dokładnie tak samo - małymi krokami, kawałek po kawałku, w dni, w które wydawało mi się, że nie mogę zacząć. Piętnaście minut mówienia do dyktafonu, potem następne piętnaście. Bez planu na całość. Tylko następny mały krok.

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *